Autor: psy_admin

Kiedy korzystanie z internetu zaczyna wpływać na nasze życie.

Coraz więcej osób spędza w sieci znacznie więcej czasu niż planowało. Codzienne korzystanie z telefonu, mediów społecznościowych czy gier online może wydawać się normalne, a nawet niezbędne do pracy czy kontaktów z innymi. Jednak nadmierne korzystanie z internetu potrafi wpływać na emocje, koncentrację, relacje i poczucie własnej wartości.

Często problem nie jest od razu zauważalny: „to tylko kilka minut dłużej”, „wszyscy tak robią”.    Z czasem powstaje trudność w kontrolowaniu czasu spędzanego online, poczucie winy, stres i izolacja.

Mechanizmy psychologiczne uzależnienia od internetu

• Mechanizm nagrody w mózgu – internet i media społecznościowe działają na układ nagrody w mózgu. Każde powiadomienie, lajki czy wiadomości generują krótkotrwałe poczucie przyjemności i satysfakcji. Psychologia wyjaśnia, że mózg zaczyna dążyć do coraz częstszych „małych nagród”, co może prowadzić do nawykowego sprawdzania telefonu.
• Ucieczka od stresu i trudnych emocji – długotrwałe przebywanie w sieci może służyć jako mechanizm ucieczki od problemów, lęku czy samotności. W tym kontekście uzależnienie staje się formą niewerbalnej, automatycznej regulacji emocji, często nieuświadomionej.
• Wpływ internetu na relacje społeczne – nadmierny czas online może ograniczać realne kontakty, co prowadzi do trudności w nawiązywaniu satysfakcjonujących relacji. Osoby uzależnione od internetu mogą odczuwać izolację, frustrację w relacjach rodzinnych i trudność w rozwiązywaniu konfliktów w realnym świecie.
• Uzależnienia behawioralne i ich specyfika – psychologia uzależnień klasyfikuje nadmierne korzystanie z internetu, gier komputerowych, telefonu czy hazardu jako uzależnienia behawioralne, czyli  procesy w mózgu i zachowania są bardzo podobne do uzależnień od substancji, choć nie dotyczą chemicznych środków.
• Mechanizm nałogowego regulowania uczuć i emocji  – jest to dysfunkcjonalny sposób radzenia sobie z nieprzyjemnymi stanami emocjonalnymi, w którym konkretna czynność staje się (granie w gry, przeglądanie Instagrama, scrollowanie TikToka) głównym sposobem uśmierzania negatywnych stanów, takich jak: stres, nuda czy lęk. Zastępuje on naturalne mechanizmy, tworząc błędne koło, w którym uzależniona osoba gra, by poczuć ulgę, co pogłębia problemy i wymusza kolejną ucieczkę w wirtualny świat.  Zmiana patologicznych schematów polega na zdobywaniu wiedzy, w jaki sposób doświadczać i wyrażać emocje w nowy, bezpieczny dla zdrowia sposób. Na zajęciach osoba uczy się, jak przeżywać emocje zamiast odcinania się od nich poprzez ucieczkę w media.
• Mechanizm rozproszonego i rozdwojonego „ja” – osoba uzależniona stopniowo traci spójność swojej tożsamości. W trakcie korzystania z komputera czy telefonu doświadcza złudnego poczucia sprawczości i kontroli – wierzy, że w każdej chwili może przerwać swoją aktywność, nie dostrzegając jej negatywnych konsekwencji. Może wtedy odczuwać, że jest lepsza, odważniejsza, a nawet wszechmocna.  Jednak przerwanie cyberaktywności często wiąże się z pojawieniem się trudnych emocji – cierpienia, wstydu, poczucia winy czy upokorzenia oraz spadkiem samooceny. W tych momentach osoba zaczyna postrzegać siebie jako słabą i bezradną.

————————————————————————————————————-

Rola mechanizmów obronnych w uzależnieniach behawioralnych

W uzależnieniach behawioralnych (np. nadmierne korzystanie z internetu, granie, hazard, zakupy) mechanizmy obronne pełnią ważną funkcję – chronią osobę przed trudnymi emocjami (wstydem, lękiem, poczuciem utraty kontroli), ale jednocześnie utrudniają zauważenie problemu i podjęcie zmiany.

• Zaprzeczanie – polega na nieprzyjmowaniu do świadomości faktu, że istnieje problem. Przejawia się przez bagatelizowanie czasu spędzanego online lub na danej aktywności: „to nie jest uzależnienie, mam nad tym kontrolę”, „w każdej chwili mogę przestać”. Funkcja: chroni przed lękiem i poczuciem winy, ale blokuje motywację do zmiany.
• Projekcja – to przypisywanie innym własnych trudności, impulsów lub emocji. Przejawia się obwinianiem otoczenia za swoje zachowania: „to przez innych gram, prowokują mnie”, „partner/rodzina przesadza, to oni mają problem, nie ja” Funkcja: pozwala uniknąć konfrontacji z własną odpowiedzialnością i trudnymi emocjami.
• Wyparcie – polega na usuwaniu ze świadomości niewygodnych faktów, emocji lub doświadczeń. Przejawia się brakiem pamięci lub minimalizowaniem epizodów nadmiernego korzystania: „nie pamiętam, żebym aż tyle czasu spędził przy komputerze”, lub ignorowaniem konsekwencji (np. pogorszenia relacji, zdrowia, pracy). Funkcja: chroni psychikę przed przeciążeniem, ale utrudnia realną ocenę sytuacji.

——————————————————————————————————-

Jak odzyskać kontrolę nad czasem online

Świadomość nawyków cyfrowych – zapisuj czas spędzony online i momenty, w których korzystasz z internetu automatycznie.

Wyznaczanie granic korzystania z sieci – określ godziny „offline”, w których poświęcasz czas sobie, rodzinie lub hobby.

Aktywności alternatywne offline – spacery, sport, rozmowy twarzą w twarz, kreatywne zajęcia.

Wsparcie psychologiczne i grupowe – uczestnictwo w grupach wsparcia lub konsultacjach psychologicznych pomaga przerwać szkodliwe wzorce i odzyskać kontrolę nad czasem.

————————————————————————————————————–

Pomoc psychologiczna w uzależnieniu od internetu w Lublinie

W Psychosystem osoby zmagające się z uzależnieniami behawioralnymi i trudnościami w kontroli czasu online mogą skorzystać ze wsparcia Anny Izdebskiej – psycholog i trenerki umiejętności społecznych.

Prowadzi treningi umiejętności społecznych i grupy wsparcia, pomagając uczestnikom lepiej rozumieć swoje zachowania, odzyskać równowagę i budować zdrowe relacje z otoczeniem.

Jeżeli masz świadomość swojego uzależnienia lub w Twoim otoczeniu jest osoba o takich skłonnościach – skontaktuj się z terapeutą TUS (Trening Umiejętności Społecznych).

Terapeuci – Psycholog Psychoterapeuta Lublin

#psychologLublin #psychoterapeutaLublin #TUSLublin

Relacje z bliskimi potrafią być jednocześnie największym źródłem wsparcia i jednym z najbardziej wymagających obszarów życia. Wiele osób doświadcza sytuacji, w której mimo dobrych intencji rozmowy kończą się napięciem, konflikty powracają, a poczucie niezrozumienia narasta. Z czasem pojawia się pytanie: dlaczego te same schematy wciąż się powtarzają?

Psychologia relacji pokazuje, że nasze sposoby reagowania w związkach, rodzinie czy w relacjach zawodowych bardzo często mają głębsze źródła. Nie zawsze wynikają wyłącznie z bieżącej sytuacji – często są związane z doświadczeniami z wcześniejszych etapów życia oraz z wzorcami funkcjonującymi w rodzinie przez pokolenia.

Wzorce relacyjne, które przenosimy w dorosłość

Każdy człowiek uczy się relacji przede wszystkim w rodzinie. To tam obserwujemy, jak rozwiązuje się konflikty, w jaki sposób wyraża się emocje, kto bierze odpowiedzialność za decyzje, a kto raczej się wycofuje.

Te doświadczenia tworzą wewnętrzne schematy działania. W dorosłym życiu często odtwarzamy je w relacjach partnerskich lub rodzinnych – nawet wtedy, gdy świadomie chcielibyśmy funkcjonować inaczej. Zdarza się na przykład, że ktoś, kto dorastał w atmosferze silnych napięć lub niewypowiedzianych emocji, w dorosłym życiu reaguje podobnymi mechanizmami: unika trudnych rozmów, wycofuje się z konfliktu lub przeciwnie – reaguje bardzo intensywnie na sytuacje, które uruchamiają dawne doświadczenia.

Zrozumienie tych schematów jest jednym z pierwszych kroków w pracy terapeutycznej nad relacjami.

Dlaczego zmiana wzorców bywa trudna

Schematy relacyjne działają często poza pełną świadomością. Człowiek może mieć poczucie, że „znowu znalazł się w podobnej sytuacji”, choć bardzo starał się jej uniknąć.

Psychoterapia pozwala przyjrzeć się tym mechanizmom w bezpiecznej przestrzeni. Dzięki temu możliwe staje się rozpoznanie powtarzających się reakcji, zrozumienie ich źródeł i stopniowe wprowadzanie zmian w sposobie komunikowania się z bliskimi. W wielu przypadkach ważną rolę odgrywa także praca nad emocjami, które przez lata pozostawały niewyrażone lub trudne do nazwania.

Terapia par i terapia rodzin

Problemy w relacjach rzadko dotyczą wyłącznie jednej osoby. W relacji zawsze spotykają się różne historie, doświadczenia i potrzeby. Dlatego w niektórych sytuacjach pomocna okazuje się nie tylko terapia indywidualna, ale również terapia par lub terapia rodzinna.

Taka forma pracy pozwala zobaczyć, w jaki sposób poszczególni członkowie relacji wpływają na siebie nawzajem, jakie role przyjmują w sytuacjach konfliktowych i jakie wzorce komunikacji utrwalają się w codziennym funkcjonowaniu. Celem nie jest wskazywanie winnych, lecz zrozumienie dynamiki relacji i znalezienie nowych sposobów radzenia sobie z trudnościami.

Poszukiwanie głębszego zrozumienia relacji

W pracy nad relacjami ważna jest nie tylko zmiana konkretnych zachowań, ale także głębsze zrozumienie własnej historii i miejsca w systemie rodzinnym. Niektóre osoby odkrywają, że trudności, których doświadczają w związkach, mają związek z wielopokoleniowymi wzorcami, lojalnościami rodzinnymi czy nieuświadomionymi rolami.

Różne podejścia terapeutyczne – w tym praca systemowa – pomagają zobaczyć relacje z szerszej perspektywy i lepiej zrozumieć mechanizmy, które wpływają na codzienne funkcjonowanie w rodzinie i w związkach.

Wsparcie psychologiczne i psychoterapeutyczne w Lublinie

Osoby, które chcą lepiej zrozumieć własne relacje lub pracować nad powtarzającymi się trudnościami w związkach i rodzinie, mogą skorzystać ze wsparcia specjalisty.

W ośrodku Psychosystem w Lublinie pomoc w tym zakresie oferuje Irena Franaszek – psycholog, certyfikowany terapeuta Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Posiada ponad dwudziestoletnie doświadczenie w prowadzeniu psychoterapii indywidualnej i grupowej osób dorosłych, a także terapii par i rodzin. Prowadzi warsztaty ustawień systemowych „Korzenie”

Jest absolwentką psychologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, swoje kompetencje psychoterapeutyczne rozwijała m.in. w Laboratorium Psychoedukacji oraz Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego. Ukończyła również wieloetapowe szkolenie z zakresu hipnozy w Instytucie Ericksonowskim oraz liczne kursy z podejścia psychodynamicznego i terapii rodzin.

Od wielu lat prowadzi także superwizję psychoterapii oraz działalność szkoleniową dla psychologów i psychoterapeutów. W 1993 roku współtworzyła jedno z pierwszych niezależnych centrów psychoterapii w Lublinie, a w 2010 roku założyła ośrodek Psychosystem – miejsce wsparcia psychologicznego dla dzieci, młodzieży, dorosłych i rodzin.

Kiedy wstyd przestaje chronić, a zaczyna ograniczać życie.

Wstyd często nie podnosi głosu. Nie krzyczy. Nie grozi.
Wystarczy jedno spojrzenie pełne dezaprobaty, półżartobliwy komentarz, zdanie: „Co ludzie powiedzą?”. W ułamku sekundy ciało się napina, pojawia się ucisk w klatce piersiowej, a w środku rodzi się myśl: „coś jest ze mną nie tak”.

Wstyd to jedna z najbardziej wpływowych emocji regulujących ludzkie zachowanie. Został „zaprojektowany”, by chronić relacje i zapobiegać odrzuceniu. Problem pojawia się wtedy, gdy przestaje być chwilowym sygnałem, a zaczyna budować obraz siebie.

Czym jest wstyd i czym różni się od poczucia winy?

W psychologii rozróżniamy dwie ważne emocje:

• Poczucie winy dotyczy zachowania: „zrobiłem coś niewłaściwego”.
• Wstyd dotyczy tożsamości: „jest ze mną coś nie tak”.

To subtelna, ale fundamentalna różnica.
Osoba doświadczająca winy może przeprosić, naprawić błąd i wrócić do równowagi. Osoba przeżywająca wstyd zaczyna podważać swoją wartość jako człowieka.

Kiedy wstyd staje się stałym elementem narracji wewnętrznej, nie potrzeba już zewnętrznej krytyki. Wewnętrzny głos przejmuje kontrolę. Człowiek zaczyna ograniczać siebie sam, zanim zrobi to ktokolwiek inny.

Jak wstyd powstaje?

Wstyd jest emocją społeczną. Kształtuje się w relacjach.

Dziecko słyszy: „nie przesadzaj”, „nie płacz”, „nie bądź taka wrażliwa”, „nie wychylaj się”, „nie rób scen”.

Początkowo są to komunikaty z zewnątrz. Z czasem stają się wewnętrznym głosem. I to właśnie moment, w którym wstyd przestaje być reakcją na sytuację, a zaczyna być częścią tożsamości.

W dorosłym życiu może przyjmować formę przekonań: „nie spełniam oczekiwań”,  „nie mam prawa oczekiwać więcej”,  „bezpieczniej jest milczeć”,  „wyrażanie moich potrzeb obciąża innych.”

Wstyd jako narzędzie kontroli

Wstyd bywa potężnym mechanizmem regulującym zachowanie. Zawstydza się emocje (zwłaszcza złość i smutek), ciało, seksualność, ambicję, wrażliwość, potrzebę bliskości.

Jeśli autentyczność zaczyna wiązać się z ryzykiem odrzucenia, wiele osób wybiera milczenie i dopasowanie.

W dłuższej perspektywie prowadzi to do:

• obniżonego poczucia własnej wartości,
• trudności w relacjach,
• nadmiernego dostosowywania się,
• lęku przed oceną,
• perfekcjonizmu,
• wycofania społecznego.

Wstyd a trauma relacyjna

W kontekście traumy relacyjnej wstyd może stać się rdzeniem obrazu siebie. Nie chodzi już o pojedyncze sytuacje. Pojawia się głębokie przekonanie: „ze mną jest coś fundamentalnie nie tak”.  Osoba zaczyna: minimalizować swoje potrzeby, rezygnować z marzeń, przepraszać za swoje istnienie, unikać konfrontacji, nadmiernie dostosowywać się do innych. To próba ochrony przed kolejnym odrzuceniem. Mechanizm, który kiedyś miał chronić więź, zaczyna ograniczać życie.

Dlaczego mylimy wstyd z prawdą?

Największa siła wstydu polega na tym, że wydaje się obiektywny. Nie postrzegamy go jako efektu wychowania, kultury czy doświadczeń. Odbieramy go jako dowód własnej wadliwości. Tymczasem bardzo często wstyd był kiedyś strategią przetrwania – sposobem na utrzymanie akceptacji w środowisku, w którym bezpieczeństwo zależało od relacji. Dziś może być już nieaktualny. Ale nadal działa.

Czy wstyd może być zdrowy?

Tak.
Zdrowy wstyd pomaga chronić relacje, uczy empatii i wyznaczania granic. Toksyczny wstyd podważa tożsamość i blokuje rozwój. Różnica polega na tym, czy emocja mówi: „to zachowanie było nie w porządku” czy „Ty jesteś nie w porządku”.

 Psychoterapia a praca ze wstydem

W psychoterapii dorosłych praca ze wstydem nie polega na „pozbyciu się” tej emocji.
Polega na:

• rozpoznaniu jej źródła,
• oddzieleniu cudzych oczekiwań od własnej tożsamości,
• odbudowie poczucia własnej wartości,
• nauce wyrażania potrzeb bez lęku przed odrzuceniem.

To proces odzyskiwania prawa do zajmowania miejsca. Do mówienia. Do czucia. Do bycia. Świadomość mechanizmu wstydu jest pierwszym krokiem do wolności emocjonalnej.

Jeśli rozpoznajesz u siebie trudności związane ze wstydem, niskim poczuciem własnej wartości lub nadmiernym dostosowywaniem się w relacjach – psychoterapia może być bezpieczną przestrzenią do pracy nad tym obszarem.

Jak wspierać nastolatka, który się zamyka w sobie?

Milczenie nastolatka nie zawsze oznacza bunt | Psycholog dzieci i młodzieży w Psychosystem

Sprawdź, jak wspierać młodego człowieka, który wycofuje się emocjonalnie i kiedy warto rozważyć terapię dla młodzieży.

Milczenie to nie zawsze bunt

Rodzice często opisują ten moment podobnie: „Kiedyś opowiadał wszystko. Teraz odpowiada półsłówkami albo wcale.” Naturalną reakcją dorosłych jest niepokój. Milczenie bywa interpretowane jako złośliwość, bunt lub brak szacunku.

Tymczasem w okresie dorastania wycofanie emocjonalne bardzo często jest mechanizmem ochronnym. Nastolatek doświadcza intensywnych zmian biologicznych, psychicznych i społecznych. Pojawiają się silne emocje – wstyd, lęk, złość, poczucie odrzucenia, których młody człowiek nie potrafi jeszcze w pełni rozpoznać ani nazwać.

Zamykanie się w sobie bywa próbą poradzenia sobie z nadmiarem bodźców i napięcia.

Dlaczego nastolatek przestaje mówić?

W adolescencji szczególnie silna staje się potrzeba autonomii. Młody człowiek zaczyna budować własną tożsamość, oddzielać się od rodziców i przenosić część życia emocjonalnego do świata rówieśników. To naturalny etap rozwojowy.

Problem pojawia się wtedy, gdy milczeniu towarzyszy:

– wyraźny spadek nastroju
– izolacja społeczna
– drażliwość lub wybuchy złości
– zaburzenia snu i apetytu
– wycofanie z dotychczasowych aktywności

W takich sytuacjach warto przyjrzeć się głębiej temu, co stoi za zachowaniem. Milczenie może być sygnałem przeciążenia, doświadczenia odrzucenia, przemocy rówieśniczej, a czasem pierwszych objawów zaburzeń nastroju czy lęku.

Wspieranie bez nacisku

Najczęstszy błąd dorosłych polega na próbie wymuszenia rozmowy. Im silniejszy nacisk, tym większe wycofanie.

Wsparcie polega raczej na tworzeniu bezpiecznej, przewidywalnej przestrzeni. Pomocne są komunikaty, które nie oceniają i nie wymagają natychmiastowej odpowiedzi:
„Widzę, że jest ci trudno.”
„Nie musisz teraz mówić. Jestem, gdy będziesz gotowy.”
„Zależy mi, żebyś wiedział, że możesz do mnie wrócić.”

Tego rodzaju komunikacja buduje most, nawet jeśli w danym momencie nie przynosi rozmowy.

Ważna jest także regulacja własnych emocji rodzica. Jeśli dorosły reaguje lękiem lub złością, nastolatek otrzymuje sygnał, że jego przeżycia są „za duże” dla otoczenia.

Kiedy warto rozważyć terapię młodzieżową?

Jeżeli wycofanie utrzymuje się przez dłuższy czas, pogłębia się lub towarzyszą mu inne niepokojące objawy, konsultacja z psychologiem młodzieżowym może być ważnym krokiem.

Terapia młodzieżowa nie polega na „naprawianiu dziecka”. Jej celem jest:

– nauka rozpoznawania i nazywania emocji
– budowanie bezpiecznej relacji opartej na zaufaniu
– rozwijanie umiejętności samoregulacji
– wzmacnianie poczucia sprawczości

Często równolegle pracuje się z rodzicami, pomagając im zrozumieć dynamikę rozwojową i dostosować sposób komunikacji do potrzeb dorastającego dziecka.

Co naprawdę pomaga?

Nie idealne słowa. Nie szybkie rozwiązania. Największym wsparciem jest stabilna obecność dorosłego, który potrafi wytrzymać ciszę bez paniki i bez nadinterpretacji.

Nastolatek, który się zamyka, nie przestaje potrzebować relacji. On często dopiero uczy się, jak w niej pozostać, nie tracąc siebie.

W Psychosystem pracujemy z młodzieżą w oparciu o podejście uwzględniające kontekst rodzinny i etap rozwojowy. Celem nie jest zmiana osobowości młodego człowieka, lecz wzmocnienie jego zdolności do rozumienia siebie i regulowania emocji.

🌿 Dzień Walki z Depresją – zrozumieć, zauważyć, nie bagatelizować

Depresja to nie chwilowy smutek ani „gorszy dzień”. To choroba, która potrafi powoli odbierać energię, nadzieję i poczucie sensu. Zmienia sposób myślenia, przeżywania i funkcjonowania w codziennym życiu. Często sprawia, że nawet najprostsze czynności zaczynają wymagać ogromnego wysiłku.

Coraz więcej osób doświadcza objawów depresyjnych – niezależnie od wieku, płci czy sytuacji życiowej. Mimo to choroba wciąż bywa niezauważona lub bagatelizowana. Wiele osób słyszy: „weź się w garść”, „inni mają gorzej”, „to tylko stres”. Tymczasem depresja nie jest oznaką słabości ani braku charakteru. To realne zaburzenie zdrowia psychicznego, które wymaga zrozumienia i wsparcia.

Jakie objawy powinny zwrócić uwagę?

• długotrwały obniżony nastrój
• utrata zainteresowań i radości z rzeczy, które wcześniej dawały satysfakcję
• problemy ze snem (bezsenność lub nadmierna senność)
• stałe zmęczenie i brak energii
• trudności z koncentracją
• poczucie bezwartościowości lub nadmierne poczucie winy
• myśli rezygnacyjne

Jeśli objawy utrzymują się przez co najmniej dwa tygodnie i zaczynają wpływać na codzienne funkcjonowanie – warto skonsultować się ze specjalistą. Nie trzeba czekać, aż będzie „naprawdę bardzo źle”.

Dlaczego tak trudno poprosić o pomoc?

Depresja często niesie ze sobą wstyd, poczucie osamotnienia i przekonanie, że „nie powinno się tak czuć”. Osoba chorująca może mieć wrażenie, że zawodzi bliskich albo że jej trudności są „niewystarczające”, by szukać wsparcia. To sprawia, że wiele osób cierpi w milczeniu.

Warto pamiętać: proszenie o pomoc to nie oznaka słabości. To odwaga i troska o własne zdrowie.

Leczenie i wsparcie

Depresję można skutecznie leczyć. W zależności od sytuacji pomoc może obejmować:

• psychoterapię,
• konsultację psychiatryczną i farmakoterapię,
• pracę nad codziennymi nawykami oraz budowanie systemu wsparcia.

Najważniejszy jest pierwszy krok – rozmowa. Czasem wystarczy jedno zdanie: „Nie radzę sobie. Potrzebuję pomocy”.

Z okazji Dnia Walki z Depresją zachęcamy do uważności wobec siebie i wobec innych. Zwykłe pytanie: „Jak się naprawdę czujesz?” może stać się początkiem zmiany.

Jeśli zauważasz u siebie niepokojące objawy – nie zostawaj z tym sam/a.

W Psychosystem w Lublinie są specjaliści z wieloletnim doświadczeniem, skontaktuj się gdy zauważysz te objawy u siebie lub Twoich bliskich.

#DzieńWalkiZDepresją #ZdrowiePsychiczne #Depresja #Wsparcie #PsychoterapiaLublin #PsychologLublin

Terapia par – pomoc w kryzysie związku | Psychosystem Lublin

Terapia par to nie „ostatnia deska ratunku”. Wiele par zgłasza się po pomoc zbyt późno. Nie w momencie pierwszych sygnałów oddalenia, lecz wtedy, gdy rozmowy zamieniły się w milczenie albo powtarzalny konflikt.  Terapia par wciąż bywa kojarzona z próbą ratowania związku „na granicy rozpadu”. Tymczasem jej istotą nie jest gaszenie pożaru, lecz zatrzymanie procesu, który ten pożar wywołuje.

Kryzys rzadko zaczyna się od jednego wydarzenia. Zazwyczaj narasta stopniowo:
– od niewyjaśnionych napięć,
– od poczucia bycia niesłyszanym,
– od powtarzających się sporów o „drobiazgi”, które w rzeczywistości dotykają głębszych potrzeb.

Im dłużej utrwala się destrukcyjny schemat komunikacji, tym trudniej go zmienić. Wczesna konsultacja z psychoterapeutą często pozwala uniknąć radykalnych decyzji podejmowanych w stanie silnych emocji.

Co naprawdę dzieje się w kryzysie relacji?

W relacji nie funkcjonują dwie oddzielne osoby – funkcjonuje „system”. Gdy jedna strona wycofuje się, druga może reagować naciskiem. Gdy jedna podnosi głos, druga zamyka się w sobie. Z czasem utrwala się wzorzec, który zaczyna żyć własnym życiem. Terapia pomaga zobaczyć ten „system” bez obwiniania, zrozumieć, po co on kiedyś był potrzebny i dlaczego dziś już nie służy.

W terapii par analizuje się schemat interakcji:
– jak wygląda konflikt,
– co go uruchamia,
– jakie emocje stoją pod spodem,
– jak partnerzy próbują się chronić.

Często pod złością kryje się lęk przed odrzuceniem. Pod wycofaniem – obawa przed eskalacją. Bezpieczna przestrzeń terapeutyczna pozwala zobaczyć te mechanizmy bez wzajemnego ataku.

Kiedy warto zgłosić się wcześniej?

Nie trzeba czekać na zdradę czy decyzję o rozstaniu. Sygnałem do konsultacji z psychoterapautą mogą być:

–  powtarzalne konflikty, które nigdy nie zostają rozwiązane
–  poczucie emocjonalnego oddalenia
–  trudność w rozmowie o potrzebach
– utrata bliskości i intymności
– kryzys po narodzinach dziecka lub zmianach życiowych

Im wcześniej para decyduje się na wsparcie, tym większa szansa na przerwanie destrukcyjnego schematu zanim stanie się on dominującym sposobem funkcjonowania.

Czy terapia oznacza porażkę?

Wprost przeciwnie – oznacza gotowość do wzięcia odpowiedzialności za relację. Związek nie jest statyczną strukturą. Zmienia się wraz z etapami życia, rodzicielstwem, stresem zawodowym czy doświadczeniami osobistymi.

Terapia par to nie sąd i nie wskazywanie winnego. To analiza schematu, który dzieje się między Wami. To proces, który wymaga odwagi – ale też daje realną możliwość zmiany jakości komunikacji i bliskości.

W Psychosystem prowadzimy terapie par, kiedy poczujesz potrzebę kontaktu z psychologiem – zadzwoń, tel. 789 366 244

#psychoterapeutalublin #psychoterapia #terapiapar

Psychoterapia indywidualna w Psychosystem to przestrzeń uważnej, bezpiecznej pracy z trudnościami psychicznymi i emocjonalnymi, z którymi mierzą się osoby dorosłe. Praca terapeutyczna koncentruje się na realnych doświadczeniach klienta – jego emocjach, relacjach, objawach oraz sposobach radzenia sobie ze stresem i kryzysem.

Terapia prowadzona jest z uwzględnieniem wpływu czynników psychicznych, biologicznych i społecznych na funkcjonowanie człowieka. Spotkania odbywają się w Lublinie, w warunkach sprzyjających poczuciu bezpieczeństwa i zaufania.

Dla kogo jest psychoterapia indywidualna?

Z psychoterapii indywidualnej korzystają osoby dorosłe, które:

• doświadczają obniżonego nastroju, smutku lub objawów depresyjnych
• zmagają się z lękiem, napięciem, nerwicą lub atakami paniki
• przeżywają kryzys psychiczny, życiowy lub emocjonalny
• doświadczają przewlekłego stresu lub wypalenia zawodowego
• mają trudności w relacjach z innymi ludźmi
• są w procesie żałoby po stracie bliskiej osoby
• chcą lepiej zrozumieć siebie i swoje reakcje emocjonalne

Psychoterapia w Lublinie w Psychosystem nie jest zarezerwowana wyłącznie dla osób z diagnozą – często zgłaszają się także osoby, które czują, że „coś jest nie tak”, ale trudno im to jednoznacznie nazwać.

Obszary pracy terapeutycznej

– Zaburzenia nastroju i stany depresyjne

Terapia obejmuje pracę z obniżonym nastrojem, poczuciem pustki, brakiem energii, utratą sensu i motywacji. Proces terapeutyczny pomaga zrozumieć źródła objawów depresyjnych oraz stopniowo odzyskiwać kontakt z własnymi potrzebami i emocjami.

– Zaburzenia lękowe i nerwicowe

Praca z lękiem dotyczy zarówno objawów somatycznych (napięcie, kołatanie serca, duszności), jak i trudności emocjonalnych oraz poznawczych. Terapia wspiera w rozpoznawaniu mechanizmów podtrzymujących lęk i w budowaniu większego poczucia bezpieczeństwa.

– Kryzys psychiczny i przewlekły stres

Psychoterapia w sytuacji kryzysu to wsparcie dla osób, które doświadczają przeciążenia emocjonalnego, nagłych zmian życiowych lub utraty stabilności. Praca terapeutyczna pomaga odzyskać równowagę, regulować emocje i wzmacniać zasoby psychiczne.

– Wypalenie zawodowe

Terapia wspiera osoby odczuwające chroniczne zmęczenie, frustrację, spadek motywacji i sensu pracy. Proces terapeutyczny pozwala przyjrzeć się granicom, obciążeniom oraz relacji z pracą i własnymi oczekiwaniami.

– Trudności w relacjach

Problemy w relacjach z innymi ludźmi często wiążą się z powtarzającymi się schematami emocjonalnymi. Psychoterapia umożliwia ich rozpoznanie oraz budowanie bardziej satysfakcjonujących i bezpiecznych relacji.

– Żałoba i strata

Praca z osobami w żałobie polega na towarzyszeniu w procesie przeżywania straty, regulacji emocji i stopniowym odnajdywaniu nowego sensu po trudnym doświadczeniu.

– Jak wygląda proces psychoterapii?

Psychoterapia indywidualna w Lublinie rozpoczyna się od konsultacji, podczas których omawiane są trudności zgłaszane przez klienta, cele terapii oraz możliwe kierunki pracy. Kolejne spotkania mają charakter regularny i dostosowany do indywidualnych potrzeb.

Proces terapeutyczny opiera się na relacji, zaufaniu oraz uważnym towarzyszeniu osobie w jej doświadczeniach.

Co możesz zyskać dzięki terapii?

• lepsze rozumienie siebie i swoich emocji
• zmniejszenie objawów lęku, stresu i napięcia
• większą stabilność emocjonalną
• poprawę jakości relacji
• wsparcie w kryzysie i w procesie zmiany

Badanie ADHD w Psychosystem – dla kogo?

W Ośrodku Psychoterapii Rodzin, Dzieci i Dorosłych Psychosystem w Lublinie prowadzona jest kompleksowa diagnoza ADHD (zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi) oraz ADD (zespołu deficytu uwagi).

Badanie skierowane jest do:

• dzieci po ukończeniu 6. roku życia,
• młodzieży,
• osób dorosłych, również w wieku dojrzałym.

Diagnoza ADHD i ADD może być pomocna zarówno w sytuacji nasilonych trudności w codziennym funkcjonowaniu, jak i wtedy, gdy pacjent od lat doświadcza problemów z koncentracją, organizacją, impulsywnością, regulacją emocji lub przeciążeniem.

Jak przebiega diagnoza ADHD i ADD?

Proces diagnostyczny w Psychosystem ma charakter wieloetapowy i opiera się na współpracy psychologa oraz lekarza psychiatry.

1. Badanie psychologiczne

Diagnoza rozpoczyna się od:

• dwóch wizyt (po ok. 1 godzinie każda) u psychologa
  mgr Katarzyny Zieniewicz,
• wizyty odbywają się w oddzielne dni.

W trakcie spotkań przeprowadzane są:

• standaryzowane testy funkcji poznawczych,
• szczegółowy wywiad rozwojowy,
• analiza dokumentacji szkolnej oraz psychologiczno-pedagogicznej (jeśli jest dostępna),
• specjalistyczne kwestionariusze diagnostyczne dla pacjentów oraz członków rodziny:
  • • DIVA-5,
    • Kwestionariusz Conners 3,
    • Kwestionariusz ustrukturyzowanego wywiadu w kierunku ADHD Kołakowskiego,

W wyjątkowych sytuacjach (po wcześniejszej konsultacji z psychologiem) możliwe jest przeprowadzenie wizyt online, np. gdy pacjent przez dłuższy czas przebywa poza Lublinem, a objawy ADHD/ADD istotnie utrudniają jego funkcjonowanie.

Po zakończeniu badania psycholog przekazuje pełne wyniki lekarzowi psychiatrze.

2. Konsultacja psychiatryczna

Kolejnym etapem jest wizyta u lekarza psychiatry dr n. med. i n. o zdr. Eweliny Drzał.

W trakcie konsultacji wykonywana jest:

• ocena stanu psychicznego pacjenta
• diagnostyka różnicowa, m.in. pod kątem:
  • zaburzeń nastroju
  • zaburzeń lękowych
  • innych trudności mogących wpływać na objawy

👉 Formalną diagnozę ADHD lub ADD stawia lekarz psychiatra.
W razie wskazań może on również zaproponować leczenie farmakologiczne.

Co po diagnozie ADHD?

Równolegle do leczenia farmakologicznego rekomendowane są spotkania psychoedukacyjne z psychologiem, które prowadzone są w naszym ośrodku.

W przypadku dzieci i młodzieży możliwa jest:

• • terapia psychologiczna dziecka lub nastolatka,
  • psychoedukacja rodziców,
  • psychoedukacja rodziców – spotkania indywidualne lub kursy organizowane cyklicznie.

Celem psychoedukacji jest lepsze zrozumienie mechanizmów ADHD/ADD oraz wypracowanie sposobów wspierających codzienne funkcjonowanie dziecka, nastolatka lub osoby dorosłej.

Kontynuacja leczenia ADHD i ADD

Zapraszamy również dzieci, młodzież i dorosłych, którzy już zostali zdiagnozowani w innych placówkach,

do:

• podjęcia lub kontynuacji leczenia farmakologicznego ADHD/ADD u dr Eweliny Drzał,
• psychoedukacji i wsparcia psychologicznego u mgr Katarzyny Zieniewicz.

Rejestracja

📞 Rejestracja telefoniczna: 789 366 244
📍 Psychosystem – Ośrodek Psychoterapii Rodzin, Dzieci i Dorosłych w Lublinie

ADHD jako sposób funkcjonowania układu nerwowego

ADHD to sposób, w jaki działa uwaga, emocje i impulsy u dziecka. To nie jest kwestia wychowania ani złej woli, tylko tego, jak dziecko odbiera i reaguje na świat. Jest to sposób funkcjonowania układu nerwowego, który towarzyszy dziecku przez całe życie. Objawy mogą zmieniać swoje nasilenie wraz z wiekiem i doświadczeniem, ale sam mechanizm pozostaje stały. Dlatego odejście od myślenia, że dziecko „wyrośnie z ADHD, jeśli bardziej się postara”, ma kluczowe znaczenie. Trudności nie wynikają z braku chęci, lecz z ograniczonych możliwości samoregulacji.

Dlaczego brak wsparcia ma realne konsekwencje

Niezaopiekowane ADHD zwiększa ryzyko poważnych trudności emocjonalnych i społecznych. U dzieci i nastolatków częściej pojawiają się:

• obniżone poczucie własnej wartości
• objawy depresyjne i lękowe
• nasilone konflikty z otoczeniem
• zachowania ryzykowne w okresie dorastania
• problemy szkolne i edukacyjne poniżej realnych możliwości dziecka

Dzieci z ADHD, które otrzymują systematyczne wsparcie, znacznie częściej poprawiają jakość swojego funkcjonowania i życia.

Typowe obszary trudności

ADHD najczęściej przejawia się w trzech obszarach: uwagi, aktywności ruchowej i impulsywności.

Zaburzenia uwagi

Dziecko może:

• nie kończyć rozpoczętych zadań
• zapominać polecenia
• gubić rzeczy
• popełniać błędy wynikające z nieuwagi
• łatwo rozpraszać się bodźcami

Koncentracja to także zdolność oderwania się od czynności przyjemnej, gdy sytuacja tego wymaga.

Nadmierna aktywność ruchowa

Może objawiać się jako:

• trudność z pozostaniem w bezruchu
• potrzeba ciągłego ruchu
• hałaśliwość
• szybkie zmiany aktywności

Nie jest to celowe przeszkadzanie, lecz sposób regulowania pobudzenia.\

Impulsywność

Dziecko może:

• nie czekać na swoją kolej
• przerywać rozmowy
• reagować natychmiast
• mieć trudność z odroczeniem potrzeby

Impulsywność bywa mylnie interpretowana jako problem wychowawczy.\

ADHD nie jest wyborem dziecka

Objawy ADHD są niezależne od woli dziecka. Komunikaty typu „gdybyś się bardziej postarał” wzmacniają poczucie winy i bezradności, zamiast pomagać.

Problem nie leży w braku chęci, lecz w ograniczonej możliwości regulowania uwagi, emocji i impulsów.

Rola dorosłych

Dzieci i nastolatki z ADHD nie radzą sobie samodzielnie z wieloma codziennymi wyzwaniami. Potrzebują dorosłych, którzy:

• dostosowują wymagania do realnych możliwości
• pomagają w organizacji i strukturze dnia
• uczą strategii radzenia sobie z objawami
• wzmacniają poczucie kompetencji

Wsparcie powinno koncentrować się tam, gdzie objawy realnie utrudniają funkcjonowanie. W pozostałych obszarach dziecko powinno być traktowane jak każde inne.

Co naprawdę pomaga

Skuteczne wsparcie ADHD opiera się na psychoedukacji, pracy terapeutycznej, wsparciu rodziny, a w niektórych przypadkach także leczeniu farmakologicznym.

Celem nie jest zmiana dziecka, lecz stworzenie warunków, w których może rozwijać się bez ciągłego doświadczania porażki.

W Psychosystem patrzymy na ADHD przez pryzmat realnych potrzeb regulacyjnych dziecka. Im wcześniej zostaną one zauważone i zaopiekowane, tym większa szansa na zdrowy rozwój emocjonalny i satysfakcjonujące życie.

Psychoterapia Lublin – w Ośrodku Psychosystem psychologowie zajmują się diagnozą w kierunku ADHD dla osób dorosłych i dzieci, oraz psychoterapią.